We bevinden ons in de sporthal van Érezée (provincie Luxemburg) op een doordeweekse donderdagavond. In de cafetaria slaat de muziek de maat van de les bodystep terwijl de training van het reservedamesteam van de lokale volleybalclub ten einde loopt onder het toeziend oog van Hélène Grégoire, voorzitter van de VBC Érezée en aanvoerder van de eerste ploeg, maar ook secretaris bij het parket van Marche-en-Famenne.
“Op 1 oktober 2016 begon ik bij de dienst Notitie van het parket”, herinnert ze zich. “Ik was 20 jaar en zou er aanvankelijk drie maanden blijven, maar omdat de functie me beviel, deed ik mee aan de Selor-examens, waarvoor ik slaagde. In januari werd mijn contract verlengd en op 21 december 2017 werd ik benoemd als assistente bij de dienst Dagvaardingen. Later, toen ik wat meer uitdaging en verantwoordelijkheid wilde, stelde ik me kandidaat voor de functie van secretaris, die ik sinds 5 oktober 2022 bekleed.”
De sympathieke inwoonster van Hotton is verantwoordelijk voor de sectie Burgerlijke Stand en Internationale Samenwerking. “In deze context werken we met de passieve dossiers. Dit zijn de dossiers die we vanuit het buitenland krijgen toegestuurd”, verduidelijkt Hélène. “Het kan daarbij gaan om een Europees aanhoudingsbevel, een onderzoeksbevel vanuit het buitenland waarin ons wordt gevraagd om iemand binnen een bepaald dossier of een telefoongesprek te verhoren. Ook de kennisgevingen dat een in het buitenland gewezen vonnis moet worden betekend aan een persoon die zich in België bevindt, komen bij ons terecht.”
Voor Hélène is dit dé gelegenheid om Marche-en-Famenne even achter zich te laten, bijvoorbeeld om een opleiding te volgen in Lublin (Polen): “Tijdens een weekend in Lublin heb ik samen met een collega een aantal verbindingsmagistraten, administratieve personeelsleden en griffiers uit andere landen ontmoet. We moesten goed bij de les blijven, want het juridisch Engels is toch wel heel anders dan het Engels dat ik tijdens mijn Erasmusverblijf sprak. Maar het was zeer interessant om in het buitenland contacten te leggen, zowel met mensen uit de magistratuur als de administratie.”
Ze staat als secretaris tegelijkertijd ook een magistraat bij in specifieke zaken en zorgt ervoor dat de beslissingen van de raadkamer van Marche-en-Famenne uitgevoerd worden. Daarnaast heeft ze ook de leiding over haar volleybalteam. “Het is niet altijd even gemakkelijk om de leiding te hebben”, geeft ze toe. “Je moet met de mensen kunnen praten, zelfvertrouwen hebben, de juiste woorden vinden, enz. En dan heb ik het nog niet over mijn deur die dagelijks wordt platgelopen, want iedereen komt met allerlei vragen naar de secretaris toe. Maar we zijn er dan ook om die te beantwoorden.”
De job van secretaris zorgt dus wel degelijk voor afwisseling. “Ik kom dan ook met verschillende domeinen in aanraking, van schijnhuwelijken tot onbeheerde nalatenschappen en frauduleuze erkenningen”, zegt ze al glimlachend. “Er staat zoveel op ons programma dat er geen tijd is voor verveling. Er valt altijd wel iets te controleren of op te zoeken, en dat bevalt me wel. De functie vereist toch ook heel wat aandacht en een regelmatige bijscholing.”
Bescheiden blijven, is alleszins de boodschap: “Er zijn altijd dingen die je niet weet, zaken die je moet opzoeken of wetsartikelen die je moet nakijken. Geen monotone job, eerder een voortgezette opleiding.”
Tijdens haar opleiding als managementassistent in Luik werd Hélène niet echt klaargestoomd voor een job in de juridische sector. “In mijn studies kon ik wel van alles een beetje proeven. Zo volgde ik boekhouden, rechten en talen”, legt ze uit. “Maar ik wist toen niet welke richting ik precies uit wilde, al speelde ik ergens wel met het idee om secretaris te worden. Ik houd van administratie en mijn studies hebben me uiteindelijk veel bijgebracht. Ik kreeg ook de kans om mee te doen aan het Erasmusprogramma en stage te lopen in het buitenland. Na mijn studies kon ik aan de slag bij het parket, en die kans greep ik met beide handen.”
Al wist ze toen eigenlijk niet wat het parket precies was of waar ze dus haar carrière zou beginnen. “Ik zag de procureur des Konings soms wel op televisie, maar ik wist niet wat het Openbaar Ministerie juist deed en waar het voor stond. Later werd het me duidelijk uitgelegd en heb ik het ook in de praktijk ondervonden. Nu kan ik natuurlijk een antwoord geven op de vraag wat ik doe (ik krijg ze vaak) en wat een parket precies is. Maar ik denk dat een groot deel van de bevolking niet goed weet wat er concreet op een parket gebeurt.”
Hélène vertrouwt ons toe dat ze binnen tien of misschien vijftien jaar - er is geen haast bij - graag onderzoeksgriffier wil worden.
De minuten gaan voorbij en de teamgenoten van Hélène Grégoire komen één voor één binnen. Sommigen waren er al vanaf het begin bij, anderen hebben zich in de loop van de tijd bij het team aangesloten. Het is duidelijk tof om elkaar terug te zien en er worden allerlei grapjes gemaakt die bijna allemaal gericht zijn aan ‘Roger’, zoals Hélène ook wordt genoemd. “Toen we met volleybal begonnen, sloeg ik van de meisjes het hardst tegen de bal, ik sloeg als een man”, herinnert ze zich. “De anderen gaven me daarom de bijnaam Roger. En zo noemen ze me nog steeds.”
Ze startte met volleybal in 2012. “Met enkele vriendinnen waren we op zoek naar een teamsport”, legt de aanvaller (af en toe ook spelverdeler) uit. “Dat heeft twee jaar geduurd. In 2018 zijn we dan opnieuw gaan volleyballen en een jaar later, toen de club (destijds door anderen beheerd) failliet ging, besloten we om een nieuwe club op te richten en daarvoor helemaal van nul te beginnen.”
"We moesten dus op zoek naar sponsors, het juiste materiaal aankopen, coaches zoeken, leren hoe zo'n structuur in elkaar zit, nieuwe uitrusting aanschaffen, vergaderen met de federatie, interne conflicten oplossen, enz. Een avontuur dat vandaag de dag nog steeds een succes is."
“We hebben momenteel een veertigtal leden, verdeeld over drie teams, waaronder één jongensteam”, aldus Hélène, die trouwens ook aanvoerder van het team is. “Ik denk dat we trots mogen zijn op het resultaat. Op sportief vlak hebben we ups en downs gekend (we spelen momenteel in tweede provinciale, maar het is de bedoeling om volgend jaar te promoveren). Op administratief vlak zijn we erin geslaagd de club draaiende te houden, ondanks de moeilijkheden, af en toe een zieke speelster en geboortes.”
Bij een groep vriendinnen in de fleur van hun leven worden natuurlijk kinderen geboren. In februari dit jaar kwam Alba erbij. “Toen ze drie weken oud was, ging ze voor het eerst mee op uitstap, en dat was naar een volleybalwedstrijd”, aldus mama Hélène. “Ze heeft al een gepersonaliseerd truitje. Dat is de gewoonte. Bij elke geboorte schenkt de club een zwart-geel trainingspakje met daarop het rugnummer van de moeder en de voornaam van het kind. Alba is het vijfde en waarschijnlijk niet het laatste. We hopen allemaal dat onze kinderen het ooit als team van ons zullen overnemen.”
De vader van Alba is niet de eerste de beste. Hélène ontmoette hem op het parket van Marche-en-Famenne, waar hij nog steeds werkt, maar ze zijn er niet het enige koppel. De sfeer is er dan ook uitstekend, dat moet gezegd. “We kunnen allemaal goed met elkaar opschieten”, aldus de secretaris-aanvaller. “We eten regelmatig samen en doen één keer per jaar een teambuilding”. Zowel op kantoor als op het veld is teamgeest belangrijk.
De klok slaat 19.30 uur en de training van Hélènes team kan beginnen. De speelsters staan allemaal met de glimlach klaar om erin te vliegen. Op het veld blijft tussen de instructies van de coach en af en toe een zucht van inspanning tijdens de oefeningen, de goede verstandhouding voelbaar.
“Ik heb verschillende individuele sporten beoefend, maar het liefst van al doe ik aan teamsport, waarbij we elkaar aanmoedigen en ons gesteund voelen”, besluit Hélène. “En na de trainingen en wedstrijden is het gezelliger om in groep iets te gaan drinken dan alleen.”